عکاس باشي بدون دوربين!
Photographer Without Camera
خداحافظ
باز هم این پنالتی های لعنتی . نه بردش دل چسب و غرور آفرين است و نه باختش قابل هضم. انگليس درضربات پنالتی به پرتغال باخت و باز هم مانند جام جهانی پیش از حضور در مرحله ی نیمه نهایی باز ماند.بی شک ملي ترین تیم ملی در جام جهانی آلمان ، انگلیس بود . تیمی متشکل از بازیکنانی که همه شهرت و مهارتشان را مدیون انگلیس بودند. بکام ، لمپارد ، جرارد ، اون ، رونی و ... همه و همه در کشورشان نامی برای خودشان دست و پا کرده بودند. انگلستان نه تنها بازیکنان کشورش را بلکه بازیکنان دیگر ملت ها پرورش داد و غول هایی به جهان فوتبال عرضه کرد. جرج بست ، کانتونا ، اشمایکل ... انگلستان جز معدود تیم هایی بود که علم را درون فوتبالش حل کرد و برنلمه ریزی خاصی برای تمام بازی هایش داشت . گویی این که جذاب بازی نمی کرد و بازیکنانش آن بازیکنان پر طراوتی که از آن ها انتظار داشتیم نبودند. شاید هم ما از فوتبال انتظار زیادی داریم . شاید علم فوتبال رویایی دست نیافتنی باشد . سخت است اما این جام جهانی دارد به ما می قبولاند که این عرصه جایی برای هوشمندان و جنتلمن هایی مثل اریکسون ، پکرمن ، فان باستن و ... نیست . شاید فوتبال جای لمپن هایی مثل اسکولاری باشد که با هوچی گری گلادیاتور به زمین می فرستد نه فوتبالیست. شاید فوتبال همان جنگ گوشت و عضله باشد. باورش دردناک است که نسل پر تلاش فوتبال انگلستان با حذف این تیم پایانی تراژیک داشت . دیگر در جام جهانی بعدی و هیچ جام جهانی دیگر ساق های هنرمند بکام را نخواهیم دید که توپ را به رقص وا می داشت. نویل ، جرارد ، اون دیگر بعید است در عرصه ی جهانی دیگری حضور داشته باشند. شاید احساسی باشد اما قابل باور است که نمی توان بد شانسی انگلستان را هم عامل این ناکامی ها ندانیم . مصودم شدن رونی در جام جهانی قبل و نا آماده بودن جسمی او در این جام جهانی ، مصدومیت اون و داورانی که انگلستان را قلع و قمع کردند ، را نمی توان بد شانسی نخواند. هنوز هم نمی توان فهمید که داور چگونه تحت تاثیر کریستیانو رونالدو ، رونی را اخراج کرد . رونالدو با این کار آب دهانی به فوتبال انگلستان و سکوی پرتابش انداخت. او در بازی با هلند هم 20 دقیقه مانده با بازی به دلیل مصدومیت از بازی در حالی خارج شد که داشت گریه می کرد. گریه اش به خاطر این بود که دیگر در مرکز توجه در آن بازی نخواهد بود و دختران جوان برای دریبل های بی مغزش غش نمی کنند. شاید رونالدوی کوچک نمی داند روزی پیراهن شماره ی 7 منچستر یونایتد را کانتونایی می پوشید که زمانی که در ثقل توجه بود و در اوج آمادگی ، پیروزمندانه و با افتخار و بی هراس از بی توجهی از فوتبال کنار رفت. شاید آخرالزمان و بحران فوتبال فرا رسیده . از کانتونا تا رونالدوی کوچک. اما یادمان نمی رود . روزی هیکل جذاب و حرکات تین ایجر پسند رونالدو از بین خواهد رفت اما آن چه می ماند افتخاری بس عظیم است برای بریتانیا و فوتبال بریتانیای کبیر!
*عکس های جدید در فلیکر
www.flickr.com
This is a Flickr badge showing public photos from Please! Don't Smile.. Make your own badge here.